شیخ بهایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۴۸

ای زاهد خود نمای سجاده به دوش دیگر پی نام و ننگ، بیهوده مکوش ستاری او چو گشت در عالم فاش پنهان چه خوری باده؟ برو فاش بنوش