شکسته سلیح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکسته سلیح . [ ش ِ ک َ ت َ / ت ِ س ِ ] (ص مرکب ) شکسته سلاح . که ابزار جنگی وی شکسته باشد : شکسته سلیح و گسسته کمر نه بوق و نه کوس و نه پا و نه سر. فردوسی . شکسته سلیح و گسسته دلند تو گفتی که از غم همی بگسلند. فردوسی . رجوع به شکسته سلاح شود.