شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۶۰

یار من بی‌یار کی ماند مرا خسته و بیمار کی ماند مرا گر چه بیمارم ولی دارم امید کو چنین بیمار کی ماند مرا شادمانم گرچه غمها می‌خورم غمخورم غمخوار کی ماند مرا من چنین مخمور و او مست و خراب بر در خمار کی ماند مرا کار بیکاریست کار عاشقان عشق او بیکار کی ماند مرا سر پر از سودا و هم کیسه تهی بر سر بازار کی ماند مرا گر نباشد صدق من صدیق وار سیدم در غار کی ماند مرا