زحل همت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زحل همت . [ زُ ح َ هَِ م ْ م َ ] (ص مرکب ) دارای همت بلند. آنکه بلندی همت او به بلندی زحلست : وزیر هفتم که زحل همت و مشتری سعادت بود، چون این خبر بشنید، کس بسیاف فرستاد. (سندبادنامه ص ٢٥٦). زحل خود نیز کنایه از همت بلند آمده . رجوع به زحل شود.