ز پای اندرآوردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ز پای اندرآوردن . [ زِ اَ دَ وَ دَ ] (مص مرکب ) بر زمین افکندن . از پای اندرآوردن . مغلوب ساختن : جهانی ز پای اندرآرد به تیغ نهد تخت شاه از پس پشت میغ. فردوسی . مرا شاه فرمود کاین سبز جای بدینار گنج اندرآور ز پای . فردوسی . رجوع به از پای اندرآوردن و ز پای درآوردن و از پای درآوردن شود.