ز پای افکندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ز پای افکندن . [ زِ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) کنایه از کشتن . بزمین افکندن . از پای درآوردن : بر ایشان ببخشید زورآزمای وز آن پس نیفکند کس را ز پای . فردوسی . رجوع به ز پای فکندن و از پای افکندن و از پای فکندن شود.