روغنگری

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

روغنگری . [ رَ / رُو غ َگ َ ] (حامص مرکب ) عمل و شغل روغنگر. روغن سازی و عصاری و عمل روغن گرفتن و روغن ساختن . (ناظم الاطباء).