دم بستن

دم بستن . [ دَ ب َ ت َ ] (مص مرکب ) خاموش شدن . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (غیاث ) : تا صبح نبست از این دعا دم یک پرده نکرد از این نوا کم . نظامی . دیده را مژگان زبان است و نگه عرض نیاز نیستم از گفتگو خاموش اگر دم بسته ام . واله هروی (از آنندراج ). ♦ دم دربستن از کسی ؛ با اوسخنی نگفتن . لب به سخن نگشودن با وی . با وی به گفتگو نپرداختن : پخته ٔ غم های عشقم لاجرم دم ز خاقان جهان دربسته ام . خاقانی .