خوردنگه
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوردنگه . [ خوَرْ / خُرْ دَ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) خوردنگاه . محل غذا. جای خوراک . مأکل . (یادداشت مؤلف ) : یکی عید گرانمایه جمال ماه ذی الحجة یکی نوروز فرخنده کمال ماه فروردین از این آراسته شد کعبه چون خوردنگه خسرو وزآن افروخته شد دشت چون خوردنگه شیرین . لامعی .