خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۹۲۴

ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی شرطست که دست از من دیوانه بشوئی بر روی نکو این همه آشفته نگردند سریست در اوصاف تو بیرون ز نکوئی طوبی نشنیدیم بدین سرو خرامی خورشید ندیدیم بدین سلسله موئی ای باد بهاری مگر از گلشن یاری وی نفحه مشکین مگر از طره اوئی انفاس بهشتی که چنین روح فزائی یا نکهت اوئی که چنین غالیه بوئی گر بار دگر سوی عراقت گذر افتد زنهار که با آن مه بی‌مهر بگوئی کای جان و دلم سوخته از آتش مهرت آگاه نی از من دلسوخته گوئی بوی جگر سوخته آید بمشامت هر ذره ز خاک من مسکین که ببوئی در نامه اگر شرح دهم قصه شوقت کلکم دو زبانی کند و نامه دو روئی در خاک سر کوی تو گمشد دل خواجو فریاد گر آن گمشده را باز نجوئی