خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۹۲۳

برخیز که بنشیند فریاد ز هر سوئی زان پیش که برخیزد صد فتنه ز هر کوئی در باغ بتم باید کز پرده برون آید ور نی به چه کار آید گل بی‌رخ گلروئی آن موی میان کز مو بر موی کمر بندد موئی و میان او فرقی نکند موئی دل باز به جان آید کز وی خبری یابد بلبل بفغان آید کز گل شنود بوئی آن سرو خرامانم هر لحظه به چشم آید انصاف چه خوش باشد سروی بلب جوئی گر دست رسد خواجو برخیز چو سرمستان با زلف چو چوگانش امروز بزن گوئی