خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۹۱

زهی ز باده لعلت در آتش آب زلال یکی ز حلقه بگوشان حاجب تو هلال ندای عشق چو در داد خال مشکینت بگوش جان من آمد ز روضه بانگ بلال تو کلک منشی تقدیر بین بدان خوبی نهاده بر سر نون خط تو نقطه خال چودر خیال خیال آید آن خیال چو موی نرفت یکسر مو نقشش از خیال خیال منال بلبل بیدل چو می‌شود حاصل ترا بکام دل از بوستان عشق منال اگر ز کوی تو دورم نمی‌شوم نومید چرا که مرد بهمت بود چو مرغ ببال ترا حرام نباشد که خون ما ریزی که هست پیش خداوند خون بنده حلال چنان بچشمه نوش تو آرزومندم که راه بادیه مستسقیان به آب زلال ز من چه دید که هردم که آید از کویت چو باد بگذرد از پیش من نسیم شمال رسانده‌ام بکمال از محبت تو سخن اگر چه گفته خواجو کجا رسد بکمال شب فراق بگفتیم ترک صبح امید جزای آنکه نگفتیم شکر روز وصال