خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۹۰

سبحان من تقدس بالعز و الجلال سبحان من تفرد بالجود و الجمال آن مالکی که ملکت او هست بر دوام وان قادری که قدرت او هست بر کمال سلطان بی‌وزیر و جهاندار لم یزل دیان بی‌نظیر و خداوند لا یزال گویای بی‌تلفظ و بینای بی‌بصر دانای بی‌تفکر و دارای بی‌ملال سبیح بلبل سحری حی لا ینام ورد زبان کبک دری رب ذوالجلال حرفیست کاف و نون ز طوامیر صنع او وز قاف تا بقاف برین حرف گشته دال از آب لطف او متبسم شود ریاض وز باد قهر او متزلزل شود جبال در گوش آسمان کشد از زر مغربی هر مه به امر کن فیکون حلقه ملال گاهی ز ماه نو کند ابروی زال زر گاهی از آفتاب کشد تیغ پور زال کیوان بحکم اوست برین برج پاسبان بهرام از امر اوست برین قلعه کوتوال ای قصر کبریای تو محفوظ از انهدام وی ملک بی‌زوال تو محروس از انتقال وی بوستان لطف تو بی‌وصمت ذبول وی آفتاب لطف تو بی‌نسبت زوال ایوان وحدت تو مبرا از انحطاط وارکان قدرت تو معرا از اختلال بشکسته در قفای تو شهباز عقل پر و افکنده در هوای تو سیمرغ وهم بال بر دوش روز خاوری از شب فکنده زلف بر روی صبح مشرقی از شام کرده خال وهم از سرادقات جلال تو قاصرست ور عقل ره برد بتو نبود به جز خیال خواجو گر التماس ازین در کند رواست از پادشه اجابت و از بندگان سؤال