خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۳۶

ای مرغ خوش‌نوا چه فرو بسته‌ای نفس برکش ز طرف پرده‌سرا ناله جرس چون نغمه ساز گلشن روحانیان توئی خاموش تا به چند نشینی درین قفس تا کی درین مزابل سفلی کنی نزول قانع مشو ز روضه رضوان بخار و خس اهل خرد متابعت نفس کی کنند شاه جهان چگونه شود بنده عسس تنگ شکر بریزد ازین بوم شوره ناک پرواز کن وگرنه بتنگ آئی از مگس در راه مهر نیست به جز سایه همنشین در کوی عشق نیست به جز ناله همنفس مستعجلی و روی بگردانده از طریق مستسقئی و جان بلب آورده در ارس با برهمن مگو سخن شرع بعد ازین وز اهرمن مجو صفت عرش ازین سپس عمر عزیز چون بهوس صرف کرده‌ای جان عزیز را مده آخر درین هوس آزاد باش و بنده احساس کس مشو کازاده آن بود که نگردد اسیر کس خواجو ترا چو ناله به فریاد می‌رسد دریاب خویش را و به فریاد خویش رس