جزبه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جزبه . [ ج َ ب َ / ب ِ ] (از ع، اِمص ) خشم و غضب . (ناظم الاطباء).
جزبه . [ ج َ زَ ب َ / ب ِ ] (از ع، اِمص )خشم . غضب . جَزْبَه . (ناظم الاطباء). مأخوذ از جذبه ٔتازی . در تداول عامه، حالتی که جلب ترس و احترام کند. (یادداشت مؤلف ). گیرایی . تسلط بر کار و افراد. ♦ باجزبه ؛ جزبه دار. آنکه بر کار و افراد زیردست تسلط دارد. رجوع به جزبه دار شود.