جامی | هفت اورنگ | سلسلةالذهب | دفتر اول | بخش ۱۹ - در کشف و اظهار آنکه در نفس کلمه طیبه لااله الاالله اشارتی هست به ستر و اخفای آن

حرفها را به وقت نطق و بیان شفه آمد منصه اعلان گر تأمل کنی درین کلمه بنگری حال حرفهاش همه بی‌گمان دانمت به آن گروی که یکی نیست زان میان شفوی مخرج حرفهاش جز شفه است نسبت آن سوی شفه سفه است وین اشارت بدان بود که مدام بایدش در حریم ستر مقام این سبق پیشه کن چه روز و چه شب بی‌فغان زبان و جنبش لب پیش روشندلان بحر صفا ذکر حق گوهر است و دل دریا پرورش ده به قعر آن گهری که نیاید به لب ازان اثری تا خدا سازدش به نصرت و عون گوهری قیمتش فزون ز دو کون