واژه جو

تیر فلک

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تیر فلک . [ رِ ف َ ل َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) تیر چرخ وکوکب عطارد. (ناظم الاطباء). تیر گردون : از نعش هدی تختش وز تیر فلک میل وز قوس قزح زیجش وز ماه سطرلاب . خاقانی . رجوع به تیر (عطارد) و تیر گردون شود.

معنی تیر فلک | واژه جو