تشتگر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تشتگر. [ ت َ گ َ ] (ص مرکب ) تشت ساز. (ناظم الاطباء). آنکه تشتها بسازد. (آنندراج ). طسّاس . (منتهی الارب ). و رجوع به طشتگر شود.