تتنیت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تتنیت . [ ت َ ] (ع مص ) نیکو بافتن . (ناظم الاطباء). تَتنِّی (بصیغه ٔ امر مؤنث )؛ یعنی نیکو بباف . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).