تبهرم

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تبهرم . [ ت َ ب َ رُ ] (ع مص ) تبهرم رأس ؛ بسیار سرخ گردیدن سر. (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).