بیدادکار

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بیدادکار. (ص مرکب ) بیدادگر. ظالم . (یادداشت مؤلف ) : و این مردمانند که طبع ددگان دارند و درشت صورتند و کم موی و بیدادکار. (حدود العالم ).