بجان آوردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بجان آوردن . [ ب ِ وَ دَ ] (مص مرکب ) به تنگ آوردن . (برهان قاطع) (انجمن آرای ناصری ). عاجز کردن . بستوه آوردن . زله کردن . ◄ کنایه از کشتن . به قتل آوردن . (برهان قاطع) (انجمن آرای ناصری ) : گر صفی از خصم بجان آوری مرد نیی گر بزبان آوری . خسرو.