بؤس
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بَ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- نیرو، شجاعت.<BR>۲- خشم، غضب.<BR>۳- سختی، شدت.<BR>۴- بیم، ترس.<br>
(بُ) [ ع. ] ( اِ.)<BR>۱- تنگی، سختی.<BR>۲- فشار. ؛ نعم و ~نرمی و درشتی، سستی و سختی، ناز و تنگی.<br>
[ فر. ] (اِ.)<BR>۱- بم ترین صدای مرد در موسیقی.<BR>۲- بم ترین و بزرگترین ساز زهی در ارکستر.<br>