اهل بغی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

اهل بغی . [ اَ ل ِ ب َغ ْی ْ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب )شریر. مفسد. ظالم . (آنندراج ). و رجوع به اهل شود.