اقبال لاهوری | پیام مشرق | لاله

آن شعله‌ام که صبح ازل در کنار عشق پیش از نمود بلبل و پروانه می‌تپید افزونترم ز مهر و بهر ذره تن زنم گردون شرار خویش ز تاب من آفرید در سینه چمن چو نفس کردم آشیان یک شاخ نازک از ته خاکم چو نم کشید سوزم ربود و گفت یکی در برم بایست لیکن دل ستم زده من نیارمید در تنگنای شاخ بسی پیچ و تاب خورد تا جوهرم به جلوه گه رنگ و بو رسید شبنم براه من گهر آبدار ریخت خندید صبح و باد صبا گرد من وزید بلبل ز گل شنید که سوزم ربوده‌اند نالید و گفت جامه هستی گران خرید وا کرده سینه منت خورشید می‌کشم آیا بود که باز بر انگیزد آتشم؟