اقبال لاهوری | پیام مشرق | قطره آب

مرا معنی تازه ئی مدعاست اگر گفته را باز گویم رواست «یکی قطره باران ز ابری چکید خجل شد چو پهنای دریا بدید که جائی که دریاست من کیستم؟ گر او هست حقا که من نیستم» ولیکن ز دریا برآمد خروش ز شرم تنک مایگی رو مپوش تماشای شام و سحر دیده ئی چمن دیده ئی دشت و در دیده ئی به برگ گیاهی به دوش سحاب درخشیدی از پرتو آفتاب گهی همدم تشنه کامان راغ گهی محرم سینه چاکان باغ گهی خفته در تاک و طاقت گداز گهی خفته در خاک بی‌سوز و ساز ز موج سبک سیر من زاده ئی ز من زاده ئی در من افتاده ئی بیاسای در خلوت سینه‌ام چو جوهر درخش اندر آئینه‌ام گهر شو در آغوش قلزم بزی فروزان‌تر از ماه و انجم بزی