اقبال لاهوری | پیام مشرق | دانه سبحه به زنار کشیدن آموز

دانه سبحه به زنار کشیدن آموز گر نگاه تو دو بین است ندیدن آموز پا ز خلوت کده غنچه برون زن چو شمیم با نسیم سحر آمیز و وزیدن آموز آفریدند اگر شبنم بی‌مایه ترا خیز و بر داغ دل لاله چکیدن آموز اگرت خار گل تازه رسی ساخته‌اند پاس ناموس چمن دار و خلیدن آموز باغبان گر ز خیابان تو بر کند ترا صفت سبزه دگر باره دمیدن آموز تا تو سوزنده‌تر و تلخ‌تر آئی بیرون عزلت خم کده ئی گیر و رسیدن آموز تا کجا در ته بال دگران می‌باشی در هوای چمن آزاده پریدن آموز در بتخانه زدم مغبچگانم گفتند آتشی در حرم افروز و تپیدن آموز