اقبال لاهوری | زبور عجم | چو خورشید سحر پیدا نگاهی می‌توان کردن

چو خورشید سحر پیدا نگاهی می‌توان کردن همین خاک سیه را جلوه گاهی میتوان کردن نگاه خویش را از نوک سوزن تیزتر گردان چو جوهر در دل آئینه راهی میتوان کردن درین گلشن که بر مرغ چمن راه فغان تنگ است بانداز گشود غنچه آهی می‌توان کردن نه این عالم حجاب او را نه آن عالم نقاب او را اگر تاب نظر داری نگاهی میتوان کردن « تو در زیر درختان همچو طفلان آشیان بینی» به پرواز آکه صید مهر و ماهی میتوان کردن