اقبال لاهوری | زبور عجم | نور تو وانمود سپید و سیاه را

نور تو وانمود سپید و سیاه را دریا و کوه و دشت و در و مهر و ماه را تو در هوای آنکه نگه آشنای اوست من در تلاش آنکه نتابد نگاه را