اقبال لاهوری | رموز بیخودی | در معنی اینکه مقصود رسالت محمدیه تشکیل و تأسیس حریت و مساوات و اخوت بنی نوع آدم است

بود انسان در جهان انسان پرست ناکس و نابود مند و زیر دست سطوت کسری و قیصر رهزنش بندها در دست و پا و گردنش کاهن و پاپا و سلطان و امیر بهر یک نخچیر صد نخچیر گیر صاحب اورنگ و هم پیر کنشت باج بر کشت خراب او نوشت در کلیسا اسقف رضوان فروش بهر این صید زبون دامی بدوش برهمن گل از خیابانش ببرد خرمنش مغ زاده با آتش سپرد از غلامی فطرت او دون شده نغمه‌ها اندر نی او خون شده تا امینی حق بحقداران سپرد بندگان را مسند خاقان سپرد شعله‌ها از مرده خاکستر گشاد کوهکن را پایه پرویز داد اعتبار کار بندان را فزود خواجگی از کار فرمایان ربود قوت او هر کهن پیکر شکست نوع انسان را حصار تازه بست تازه جان اندر تن آدم دمید بنده را باز از خداوندان خرید زادن او مرگ دنیای کهن مرگ آتشخانه و دیر و شمن حریت زاد از ضمیر پاک او این می‌نوشین چکید از تاک او عصر نو کاین صد چراغ آورده است چشم در آغوش او وا کرده است نقش نو بر صفحه هستی کشید امتی گیتی گشائی آفرید امتی از ما سوا بیگانه ئی بر چراغ مصطفی پروانه ئی امتی از گرمی حق سینه تاب ذره‌اش شمع حریم آفتاب کائنات از کیف او رنگین شده کعبه‌ها بتخانه‌های چین شده مرسلان و انبیا آبای او اکرم او نزد حق اتقای او «کل مؤمن اخوة» اندر دلش حریت سرمایه آب و گلش نا شکیب امتیازات آمده در نهاد او مساوات آمده همچو سرو آزاد فرزندان او پخته از «قالوا بلی» پیمان او سجده حق گل بسیمایش زده ماه و انجم بوسه بر پایش زده