اطمر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اطمر. [ اُ م ُرر ] (ع ص ) اسب نیک رو. یا اسب آماده ٔ جستن . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). طِمِرّ. اسب جواد و بقولی اسب آماده ٔ جستن . (از اقرب الموارد).
اطمر. [ اَ م َ ] (ع ن تف ) جهنده تر. ♦ امثال : اطمر من برغوث . (یادداشت مؤلف ).