اباحت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ حَ) [ ع. اباحة ] (مص م.)<BR>۱- حلال کردن، روا دانستن.<BR>۲- جایز.<BR>۳- به تکلیف اعتقادی نداشتن و انجام محّرمات را جایز دانستن.<br>
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ حَ) [ ع. اباحة ] (مص م.)<BR>۱- حلال کردن، روا دانستن.<BR>۲- جایز.<BR>۳- به تکلیف اعتقادی نداشتن و انجام محّرمات را جایز دانستن.<br>