اباحتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ حَ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) اباحی ؛ ملحدی که همه چیز را مباح شمارد و انجام محرمات را جایز میداند.<br>
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ حَ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) اباحی ؛ ملحدی که همه چیز را مباح شمارد و انجام محرمات را جایز میداند.<br>