آهمند

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(هُ مَ)(ص مر.)<BR>۱- آهومند، گناهکار، عاصی.<BR>۲- معیوب.<BR>۳- دروغگو.<br>

فرهنگ فارسی معین

(هُ مَ)(ص مر.) ۱- آهومند، گناهکار، عاصی. ۲- معیوب. ۳- دروغگو.

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

آهمند. [ هَُ م َ ] (ص مرکب ) شاید مخفف آهومند. مقصر. گناهکار. عاصی . جانی : چو جستی کسی با کسی گفتگوی بچیزی که سوگند بودی در اوی ز پولاد سندانی اندر شتاب ببردی چو تفسیده اخگر ز تاب یکی برگ تر زآن درخت به بر نهادی اَبَر دست و سندان زبر کَفَش سوختی گر بدی آهمند و گر راست بودی نکردی گزند. اسدی . و در فرهنگ اسدی به معنی دروغگو بفریب آمده، و از صاحب فرهنگ منظومه نیز بعض دیگر فرهنگها بیت ذیل را نقل کرده اند : آدرخش صاعقه، بدی آسیب آهمند آن دروغگو بفریب . و اینکه بسکون هاء ضبط کرده اند ظاهراً صواب نیست . و رجوع به آهومندشود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

مختل، معیوب، ناقص عاصی، گناهکار، مجرم، مقصر بیمار، مریض، ناخوش ≠ سالم، صحیح