ین

ین . [ ی ِ ] (پسوند) مزید مؤخر امکنه : ناین . قاین . اسفراین . (یادداشت مؤلف ).

ین . (پسوند) حرفی است که چون در آخر اسم درآورند دلالت بر نسبت کند، مانند سیمین منسوب به سیم و آهنین منسوب به آهن . (از ناظم الاطباء). پسوند نسبت است و با اسم، صفت نسبی سازد، مانند زرین، سیمین، بلورین، آهنین، فولادین، نمکین، شیرین، رویین، پایین، زیرین، زبرین، نگارین، آتشین، جوین، گندمین، رنگین، گوهرین، شاهین، سفالین، گلین، سنگین، ننگین، عنبرین، مشکین، دوشین، دیرین، زمردین . (یادداشت مؤلف ). ◄ پسوند صفت عالی است که به آخر صفت تفضیلی و در معدودی از کلمه ها به آخر صفت مطلق آید و صفت عالی سازد یعنی انحصار و تخصیص را می رساند و موضوعی را در صفتی بر همه ٔ افراد همجنس افزونی می دهد: بزرگ ترین، خوش ترین، بدترین، زیباترین، زشت ترین، خوب ترین، پست ترین، گران ترین، گرامی ترین، مهم ترین ... بهین، مهین، کهین، پسین . (یادداشت مؤلف ). ◄ گاهی به آخر عدد ترتیبی یا عدد غیرمعین آید وعدد وصفی ترتیبی دیگری سازد: سومین، پنجاهمین، اولین، آخرین، نخستین، چندمین . (یادداشت مؤلف ). ◄ گاهی به آخر اسم می پیوندد و معنایی نزدیک صفت فاعلی دهد: غمین، یعنی دارنده ٔ غم ؛ نوشین، دارنده ٔ نوش . (یادداشت مؤلف ). ◄ در آخر کلمه ٔ چند، معنی کثرت دهد: چند نفر آمدند. چندین نفر آمدند.

ین . (ضمیر، ص ) مخفف این . کلمه ٔ اشاره به معنی این، مانند ازین و برین و درین . (از ناظم الاطباء). به معنی این است . (آنندراج ).