گورخوان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گورخوان . [ خوا / خا] (نف مرکب ) مقری . قاری قبرستان . قرآن خوان . کسی که بر سر گور قرآن خواند. (یادداشت مؤلف ) : حلوا سه چار صحن شب جمعه چند بار بهر ریا به خانه ٔ هر گورخوان شود. سعدی . ◄ ملقن . (یادداشت مؤلف ).