گورافکنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گورافکنی . [ اَ ک َ ] (حامص مرکب ) شکار گور. گورزنی . گور کشتن . به جنگ گور رفتن : برآرم سگان را ز شورافکنی که با شیر بازی است گورافکنی . نظامی . خرامنده می گشت بر پشت بور به گورافکنی همچو بهرام گور. نظامی .