گل گر

گل گر. [ گ ِ گ َ ] (ص مرکب ) طیان . (مهذب الاسماء). بنا. راز. گلگیر. گلکار : همان گل گران را ز نو بار داد همان خانه ها کرد و خوشه نهاد. شمسی (یوسف و زلیخا). چو بر گل گران بدره ها بخش کرد همه رنگ رخسارشان رخش کرد. شمسی (یوسف و زلیخا). مرد سقا و گل گر و حمال هر سه وان را دلیل دان بر مال . سنایی . کز خاک گورخانه ٔ ما خشتها کنند وآن خاک و خشت دستکش گل گران شود. سعدی .