گروگر/vâže/ذخیره واژهاشتراکهمهفرهنگ فارسی معینفرهنگ فارسی معین(گَ رُ گَ) ۱- (ص.) قابل پرستش، معبود. ۲- خدای تعالی.(گُ رُّ گُ) (ق مر.) (عا.) پشت سرهم، پیاپی.واژه قبلی: گروگانواژه بعدی: گرویدن