گردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(گَ دَ) (اِ.)<BR>۱- بخشی از بدن جانداران که سر را به تنه وصل میکند.<BR>۲- بخش باریکی که بدنة ظرفی را به دهانه آن متصل میکند. ؛ ~ از مو نازک تر کنایه از: اظهار عجز و غالباً در قبولِ حقیقت و حرف حق. ؛ ~ کسی را تبر نزدن کنایه از: گردن کلفتی در بی عاری و زورمندی آن کس.<br>