کینه گاه

کینه گاه . [ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) میدان جنگ و جنگ گاه . (آنندراج ). میدان جنگ و کارزار و جای خصومت و نزاع . (ناظم الاطباء). رزمگاه . دارالحرب . (از یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : گرانمایه دستور گفتش به شاه نبایَدْت رفتن بدان کینه گاه . دقیقی . بترسم که گر بار دیگر سپاه به جنگ اندر آید در این کینه گاه . فردوسی . که گر من شوم کشته بر کینه گاه شما کس مپایید پیش سپاه . فردوسی . بدو گفت تا من بدین کینه گاه کمر بسته ام با دلیران شاه ... فردوسی . یکی با من ایدربدین کینه گاه بگردد به گرز گران کینه خواه . فردوسی . کدامین دلاور که در کینه گاه به پیشانیش کرد یارد نگاه ؟ اسدی .