کورشت

کورشت . [ رِ ] (اِ) به معنی دسته چلک باشد و آن دو چوب است، یکی بلند به مقدار سه وجب و دیگر کوتاه به قدریک قبضه که کودکان و جوانان در سیرها و جاها بازی کنند و هر دو سر چوب کوچک تیز می باشد و عربان چوب بزرگ را مقلاء و کوچک را قله گویند. (برهان ). همان بازی طفلان که چالیک و دوله خوانند. (آنندراج ). الک دولک .

کورشت . [ ش ِ ] (اِخ ) حمداﷲ مستوفی در نزهةالقلوب در ذکر عراق عجم آنجا که از بروجرد و خرم آباد سخن می گوید، آرد: کورشت شهر بزرگ بوده و اکنون خراب است . (نزهةالقلوب چ لیدن ص ٧١). و رجوع به مدخل بعد شود.

کورشت . [ ش ِ ] (اِخ ) دهی از دهستان کوهدشت که در بخش طراهان شهرستان خرم آباد واقع است و ١٨٠ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).