کوب خورده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کوب خورده . [ خوَرْ/ خُر دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) مقروع . (فرهنگ فارسی معین ) : اما فروشدگی میان، علت درنگ هوای کوب خورده بود در جرم ... (مصنفات بابا افضل از فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به کوب شود. ◄ ضرب خورده . مضروب . (فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به کوب شود.