کناره گرد

کناره گرد. [ ک َ / ک ِ رَ / رِ گ َ ] (نف مرکب ) آنکه در اطراف کار می ماند و داخل در آن نمی شود. (ناظم الاطباء). آنکه به اطراف گردد و در میان نیاید. (آنندراج ) : کناره گرد خطرهای بیکران دارد میانه رو، ز دو جانب نگاهبان دارد. صائب (از آنندراج ). - امثال : میانه خور و کناره گرد . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی