کمند افکندن

کمند افکندن . [ ک َ م َ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) کمند انداختن گرفتن انسان یا حیوانی را : در گردن صفدران خزران افکند کمند خیزران را. خاقانی . کمندی کرده گیسوش از تن خویش فکنده در کجا در گردن خویش . نظامی . مرا کمند میفکن که خود گرفتارم لویشه بر سر اسبان بدلگام کنند. سعدی . با صید جان کمند نیفکنده کاکلش تا دست اختیار مرا بر قفا نبست . ظهوری (ازآنندراج ).