کمال‌الدین اسماعیل | ملحقات | شماره ۴ - وله ایضا

منعما شکرهای انعامت بزبان قلم نیاید راست دوش در انتظار وعده تو یک دم باشد زنیست تا هست هر کرا لقمه در گلو گیرد در کارش کن که بی‌گناهست