کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۶۵۸

تا کی ورق عمر بهم در شکنیم وین خنده می‌در دل اغر شکنیم؟ برخیز و پیاله را زمی پر دل کن تا بوک مصاف غم بهم بر شکنیم