کرکاوله

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

کرکاوله . [ ک َ وِ ل َ / ل ِ ] (اِ مرکب ) (از: کرک، مرغ + آوله، صورتی از آبله )آبله مرغان در لهجه ٔ مردم قزوین . (یادداشت مؤلف ).