کرسی داری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کرسی داری . [ ک ُ ] (حامص مرکب )خداوند کرسی بودن . (فرهنگ فارسی معین ) : ز کرسی داری آن مشک جوسنگ ترازو گاه جو میزد گهی سنگ . نظامی . ◄ حکومت . ◄ داشتن محضر و منبر. (فرهنگ فارسی معین ) : چون علم شرع که در روزگار قضا وکرسی داری نرود. (قابوسنامه ٔ چ نفیسی ص ١١٢).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی