کبرتة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

کبرتة. [ ک َ رَ ت َ ] (ع مص ) گوگرد آلودن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). کبرت بعیره، ای طلاه به . (منتهی الارب ).